یکشنبه 7 آبان 1396 / 08:16|کد خبر : 1887|گروه : فرهنگی

ثبت فرهنگ مردم کردستان با دوربین هنرمند هورامانی

ثبت فرهنگ مردم کردستان با دوربین هنرمند هورامانی

کردستان با طبیعت زیبایش بهشت فیلمسازان است، به طوری که این استان لوکیشن بسیاری از فیلمسازان مطرح کشور و بین المللی شده است.

به گزارش اورامانات، کردستان با طبیعت زیبایش بهشت فیلمسازان است، به طوری که این استان لوکیشن بسیاری از فیلمسازان مطرح کشور و بین المللی شده است. «پرویز رستمی» یکی از هنرمندان بومی است که توانسته از این ظرفیت به خوبی بهره بگیرد. وی یکی از چهره‌های مستند ساز شناخته شده در استان و کشوراست، به طوری که آثارش در سطح بین المللی نیز رتبه‌های برتر را از آن خود کرده است.

این هنرمند در سال 56 در اورامان تخت منطقه‌ای با طبیعت بکر و زیبا، با فرهنگ خاص به خود، چشم به دنیا گشوده و ازسال 75باتحصیل دررشته هنرهای تجسمی به طورجدی وارد عرصه هنرشده است. گفت‌و گوی همشهری را با این هنرمند درباره فعالیت‌های هنری و آثار تولیدی اش می‌خوانید.

از چه سالی پا به عرصه هنر و به ویژه فیلمسازی گذاشته اید؟

من نیز همانند سایر هنرمندان و فعالان هنری از همان ایام کودکی به هنر علاقه‌مند بودم، اما از سال 88 عکاسی را با رغبت بیشتری دنبال کردم و در چند نمایشگاه گروهی نیز شرکت داشتم. تا کنون نیز4 نمایشگاه انفرادی برگزار کرده‌ام. همچنین در چند جشنواره داخلی شرکت کردم و در سال 94 موفق به دریافت جایزه نفر اول جشنواره منطقه‌ای ژیار در بانه شدم. درسال 80 اولین فیلم کوتاه خودرا به نام «آوازی برای رود»ساختم و بعدازآن فعالیتم را به طور مستمردرزمینه سینمای مستند ادامه دادم، به طوری که تاسال 85موفق به ساخت 6 فیلم کوتاه و3 فیلم داستانی شدم. دغدغه هایم برای تجربه هرچه بیشتر درفیلمسازی موجب شد تا با ساخت فیلم‌های کوتاه میراث ماندگار، سفره‌ای برای شادی ارواح، پاچال ومهمان نیایش ازسال 85 به بعد درجشنواره‌های ملی وبین المللی حضور پیدا کنم. ملودی سنگ، همسایگان آسمان، نوای شرام، زمستان تنها نیست، آهی به رنگ خاکستر و  وه زه بان از دیگر کارهای من از سال 85تا سال 90 بوده است. همچنین تصویربرداری 6 قسمت ازمجموعه «سفربه اورامان » ساخت وتولید مجموعه «درمسیر تلوار» وچند فیلم مستند نیمه بلند دیگراز دیگر کارهای تولیدی برای سیمای مراکز استان‌ها طی 3 سال اخیر بوده است.

موفقیت خود را در عرصه هنر در چه چیزی می‌دانید؟

موفقیت خویش را تلاش درجهت رسیدن به رؤیای دیرینه ام که همان سینمای مستند بود می‌دانم واین تلاش درسایه شناخت عناصر زیبایی شناسی وتحقیق وپژوهش‌های پی‌درپی طی سال‌های فعالیتم به ثمر نشست. حضوردرجشنواره‌های داخلی وبین المللی وکسب جوایز متعدد ازموفقیت هایم درعرصه سینمای مستند بوده است. «مترسک‌ها هم می‌میرند» عنوان فیلمی داستانی است با موضوع صلح که تا حالا موفق به دریافت چند جایزه ملی وبین المللی شده است. آخرین کارم به نام «سینما،عشق، زندگی» که از تولیدات انجمن سینمای جوان دفتر سنندج است نیز هم اینک در حال پخش در جشنواره‌های داخلی وخارجی است.

یکی از آثاری که توانست برای شما موفقیت‌های بسیاری کسب کند فیلم «آرزوها در برف می‌میرند» بود. این فیلم بیانی از واقعیت بود؟

در سال 80 مراحل ساخت یک فیلم به نام «کفش» را شروع کردم که این اثر با زندگی یک کفاش، دانش آموزی در زمان جنگ تحمیلی و تاثیرات دنیای پاک وصادقانه او وقیاس آن با دنیای بزرگان مرتبط بود. در سال 83 نیز اولین تجربه نیمه حرفه ای‌ام را به نام «آرزوها در برف می‌میرند» شروع کردم. این فیلم مرتبط بود با جمعی از دانش آموزانی که برای تحصیل از یک آبادی به آبادی دیگر همه روزه مسافت 8 کیلومتری را می‌رفتند. باتوجه به این که به عنوان معلم حق التدریس در آموزش وپرورش مشغول بودم، می‌دیدم که دانش آموزان این مسافت را طی می‌کردند وبه ویژه در فصل زمستان با مشکلات بسیاری روبه‌رو بودند. در نهایت تصمیم گرفتم با نوشتن فیلمنامه یا در این زمینه این مشکل را به صورت فیلم درآورم. حتی برای اطمینان به این‌که این فیلم را شروع کنم با خانواده به مدت یک سال از سروآباد به روستای «بندول» کوچ کردم و در پاییز آن سال کار خودم را شروع کردم و با سختی ومشکلات فراوان بالاخره موفق شدم به مدت یک سال این فیلم را مونتاژ کنم.

با تولید این فیلم توانستم ارتباطی با دوستان واستادان در استان وکشوربر قرار کنم وبا انجمن سینمای جوان آشنا شدم. این باعث شده که نگاهم بازتر وتخصصی تر در دنیای سینما شود.

 به عنوان یک مستند ساز در مورد تاثیر سینما در توسعه جامعه چه نظری دارید؟

سینما می‌تواند دریچه‌ای متفاوت را باز کند ودروازه‌ای باشد تا ملت‌ها در عصرتکنولوژی با هم تعامل داشته باشند. با توجه به تحقیقاتی که در حوزه جامعه شناسی صورت گرفته است سرزمینی که درعرصه سینما فعال است و با موضوعات اجتماعی صادقانه کار می‌کند ، موفق تر بوده است، چون سینما تنها کانالی است که بدون اغراق می‌تواند تمام اتفاق‌هایی را که در یک کشور می‌افتد وتمام کسانی که در این اتفاقات دخیل هستند در حوزه فرهنگی وحتی سیاسی به تصویر بکشد وآن را بیان کند.

در نیمه قرن نوزدهم تا این عصر انعکاس رفتارهای فرهنگی، سیاسی و اجتماعی بر دوش عرصه سینما وفیلمساز بوده است، چون توانسته روایتگر تمامی واقعیت‌هایی که رخ می‌دهد باشد. بی شک سینما می‌تواند به آگاه سازی ورشد فرهنگی مردم کمک کند واین باید به حرکتی تبدیل شود که تاثیرات آن در دراز مدت مشخص شود.

 مسئولان با طرح و برنامه ریزی درست می‌توانند در حفظ اعتلای فرهنگ کوشا باشند؟

ما در استانی فرهنگی زندگی می‌کنیم که دارای قدمت چند هزار ساله در زمینه‌های زبان، فرهنگ، شعرو ادبیات است، امانبودبرنامه‌ریزی درست و آگاهی نداشتن کافی از مقوله فرهنگ باعث شده است تا فرهنگ به درستی تعریف نشده باشد، حتی برای عموم مردم بدون تعریف بماند ومردم هم نیز از اصل واصالت خوددور بیفتند.  هر سال در استان بودجه‌های فرهنگی زیادی به بخش فرهنگ اختصاص داده می‌شود، اما به دلیل عوامل تصمیم گیرنده بودجه اختصاص داده شده در راه‌های دیگری صرف و برنامه‌های فرهنگی حذف می‌شود. نبود افراد متخصص در شورا‌های فرهنگی استان باعث شده است که باوجود هزینه‌های زیادی که صرف بخش فرهنگ می‌شود، هیچ گونه خروجی مثبتی درپی نداشته باشد.




برچسب ها :


نظرات کاربران :

اولین نفری باشید که در مورد این مطلب نظر می دهید!

دیدگاه های ارسالی شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

نام *
 

کد امنیتی
 
   
Hawramanat Telegran Channel


آخرین اخبار
پربازدیدترین های یک ماه اخیر