سه شنبه 28 مهر 1394 / 07:53|کد خبر : 137|گروه : اجتماعی

مسؤلان و نمایندگاه مجلس در روز جهانی مبارزه با مین گزارش دادند:

مناطق مرزی و کابوسی بنام(مین)/آخرین گزارش رسمی اعلام شده درباره آلودگی مین در ۵ استان مرزی

مناطق مرزی و کابوسی بنام(مین)/آخرین گزارش رسمی اعلام شده درباره آلودگی مین در ۵ استان مرزی

متاسفانه در هر ماه یک یا دو بار شاهد انفجار مین در استان کردستان هستیم که منجر به کشته شدن یا معلولیت ساکنان استان می‌شود.

به گزارش هورامانات، خوزستان: یک میلیون و ٣٨٠ هزار هکتار از زمین‌های استان آلوده به مین بوده است.

ایلام: بیش از ۴٠٠ هزار هکتار از زمین‌های استان آلوده به مین بوده است.

کردستان: هزارو ۴٨٠ هکتار از زمین‌های استان آلوده به مین بوده است.

کرمانشاه: ۶٩١ هزار هکتار از زمین‌های استان آلوده به مین بوده است.

آذربایجان غربی: ۵٩ هزار هکتار از زمین‌های استان آلوده به مین بوده است.

محسن بیگلری نماینده مردم نماینده سقز و بانه در مجلس شورای اسلامی درباره آخرین وضعیت پاکسازی و حمایت از قربانیان مین در استان کردستان:

بارها در مجلس اعلام کردیم که قربانیان مین نیازمند توجه و حمایت هستند و پاکسازی این مناطق باید تسریع شود. وزیر کشور هم دستور داد که اعتبار ویژه‌ای برای پاکسازی این استان‌ها اختصاص داده شود. متاسفانه در هر ماه یک یا دو بار شاهد انفجار مین در استان کردستان هستیم که منجر به کشته شدن یا معلولیت ساکنان استان می‌شود. پاکسازی در استان کردستان انجام شده اما کامل نیست و بقایای مین‌ها همچنان در شهرهای مرزی سقز و مریوان و بانه و سروآباد وجود دارد. در واقع تا امروز، عزم جدی برای پاکسازی مین‌ها نبوده و اگر چنین عزمی وجود داشت، شاهد تداوم حوادث انفجار مین و تلفات انسانی نبودیم. انتظار ما، حمایت از قربانیان، تخصیص اعتبار ویژه و شناسایی این افراد به عنوان جانباز و شهید است در حالی که این افراد، نه‌تنها اغلب به عنوان شهید و جانباز محسوب نمی‌شوند بلکه حتی اگر پس از طی کردن هفت خوان رستم، بتوانند تحت پوشش بنیاد شهید قرار بگیرند، اخیرا اعلام شده که حقوقی به این افراد پرداخت نشود. متاسفانه هر روز هم به تعداد قربانیان مین اضافه می‌شود و اکثر قربانیان مین افراد زیر خط فقر هستند چون اگر تمکن مالی داشتند برای دامداری و چیدن گیاهان دارویی به نقاط صعب‌العبور کوهستان نمی‌رفتند و کول بری نمی‌کردند. من در حوزه انتخابیه خودم- سقز و بانه- تلاش کردم که روند رسیدگی به پرونده این افراد در کمیسیون ماده ٢ فرمانداری تسریع شود و انتظار دارم یکی از اعضای کمیسیون ماده ٢ فرمانداری‌ها، نماینده مردم باشد. متاسفانه در رسیدگی پرونده‌ها از سوی کمیسیون ماده ٢ با این مشکل مواجهیم که در شرایط همزمان برای دو قربانی مین، یکی از قربانیان را به عنوان شهید محسوب کرده اما از دیگری که دچار قطع عضو شده صورت سانحه می‌خواهند در حالی که هر دو نفر در یک محل و بر اثر انفجار یک مین قربانی شده‌اند.

سید راضی نوری نماینده مردم شوش در مجلس شورای اسلامی درباره آخرین وضعیت پاکسازی و حمایت از قربانیان مین در استان خوزستان:

متاسفانه یکی از عواقب منفی جنگ برای استان خوزستان و سایر استان‌های مرزی، باقی ماندن مواد منفجره است. چنان که هنوز در شوش دانیال، مرز شلمچه، مرز چزابه و مرز فکه، مین و مهمات باقی مانده و طی سال‌های گذشته هم شاهد تلفاتی بودیم. البته پاکسازی در حال انجام است و زمین‌های کشاورزی تقریبا به طور کامل پاک شده اما مراتع و زمین‌هایی که از نظر کشاورزی بکر بوده به طور کامل پاکسازی نشده و در مناطقی هم به دلیل ماسه‌ای بودن بافت زمین و وزش بادهای موسمی در تابستان، مین‌ها جابه‌جا شده و توسط ماسه‌ها پوشیده شده‌اند که این اتفاق بسیار خطرناک است. انتظار داریم وزارت دفاع و ستاد کل نیروهای مسلح و ارتش که متولی پاکسازی هستند به پاکسازی کامل از بابت مین‌های ضد نفر و راکت‌های منفجر نشده و حتی راکت‌هایی که عراقی‌ها در عقب‌نشینی‌های‌شان جا گذاشتند بیشتر توجه داشته باشند. البته تمام مناطق جنگی کشور با این مشکل مواجهند و توجه بیشتر به تکمیل پاکسازی می‌تواند توسعه اقتصادی را در این مناطق به دنبال داشته باشد. متاسفانه بسیاری از هموطنان ما که بر اثر انفجار مین ضد نفر دچار قطع عضو شده‌اند نه‌تنها توسط بنیاد شهید به عنوان جانباز تایید نمی‌شوند بلکه رسیدگی به کارشان هم بسیار کند است. گناه این افراد چیست که اغلب هم جوان و حداکثر ٢٠ الی ٣٠ سال سن دارند؟ یک دامدار که بر اثر انفجار مین دچار قطع عضو شده باید به عنوان مجروح جنگی یا متضرر از آثار جنگ شناسایی و حمایت شود تا به این شکل، حداقل مرهم را بر زخم‌های عمیق‌شان گذاشته باشیم.

علی محمد احمدی نماینده مردم نماینده دهلران، آبدانان و دره‌شهر در مجلس شورای اسلامی درباره آخرین وضعیت پاکسازی و حمایت از قربانیان مین در استان ایلام

دولت، وزارت دفاع و ستاد کل نیروهای مسلح تاکنون اقدامات خوبی برای پاکسازی مناطق جنگی انجام داده‌اند اما در استان‌های شمال غرب، جنوب غرب و خوزستان و در طول ١۴٠٠ کیلومتر مرز مشترک با عراق و به خصوص در استان ایلام که بیش از ۴٠٠ کیلومتر مرز مشترک دارد، گستره وسیعی از منطقه آلوده به مین و مواد منفجره بوده است. آنچه پاکسازی شده، عمدتا میدان مین و مناطقی است که نقشه داشته در حالی که بسیاری از مواد منفجره، مین‌های
ضد نفر که سبک هستند و گلوله‌های عمل نکرده، عمدتا بر اثر فرسایش خاک، باران و تاخیر زمانی از نقطه‌ای به نقطه دیگر منتقل شده که آسیب و تلفات جانی از کشاورزان و دامداران در آن مناطق را به دنبال داشته و هر دو یا سه ماه شاهد انفجاری هستیم که تعدادی بر اثر آن شهید و تعدادی هم مجروح می‌شوند. نمی‌توان این ادعا را داشت که تمام مناطق جنگی پاکسازی شده و عمدتا به دلیل پایان جنگ، بسیاری از این مناطق آلوده هم رها شده است. به دلیل بیکاری در منطقه، برخی افراد هم با انگیزه دسترسی به این مواد که ارزش اقتصادی دارد سراغ این مواد می‌روند و تلاش می‌کنند بخشی از این مهمات را با کوبیدن به زمین یا با استفاده از ابزار تیز جدا کنند که حین این عمل، این مهمات منفجر می‌شود و از این مسیر هم تعداد مجروح و کشته‌های ما زیاد است. در حالی که هنوز ادعای تکمیل پاکسازی در این مناطق پذیرفته نیست، این افراد که برای امرار معاش وارد منطقه می‌شوند در صورت وقوع انفجار باید مورد حمایت دولت قرار بگیرند و از امکانات مشابه سایر شهدا و جانبازان بهره‌مند شوند در حالی که این اتفاق معمولا نمی‌افتد. 

فتح الله حسینی نماینده مردم نماینده قصر شیرین، سرپل ذهاب و گیلانغرب در مجلس درباره آخرین وضعیت پاکسازی و حمایت از قربانیان مین در استان کرمانشاه:

سال ٩١ وزارت کشور و وزارت دفاع جشن پاکسازی استان کرمانشاه از مین و مهمات دوران جنگ را برگزار کردند و گفتند که دیگر مین در استان کرمانشاه نیست که ما این جشن را محکوم کردیم و به وزیر دفاع و وزیر کشور اخطار دادیم که از این پس مسوولیت هر انفجار و تلفاتی با شماست و آنها هم این اخطار ما را پذیرفتند. بعد از یک هفته از برگزاری این جشن هم چند نفر از ساکنان استان بر اثر انفجار مین مجروح و شهید شدند. دولت مدعی است که تا امروز ٧۵٠ هزار هکتار از زمین‌های ایلام و کردستان و خوزستان پاکسازی شده اما طبق قانون، پاکسازی باید در عمق ٨٠ سانت انجام شود در حالی که امروز پاکسازی در عمق ٣٠ سانت انجام می‌شود. همچنان در مناطق سومار و تیله کوه و فامو و کورموش و روستای سرابله آلودگی مین وجود دارد. البته تلاش‌هایی در پاکسازی بوده و دولت هم مصمم به پاکسازی است اما با برگزاری آن جشن، مردم فریب خورده و فکر می‌کنند که مین در زمین‌ها نیست که متاسفانه طی سال‌های گذشته بارها شاهد انفجار مین در همین مناطق و
قربانی شدن هموطنان بوده‌ایم.

رسول خضری نماینده مردم نماینده پیرانشهر و سردشت در مجلس شورای اسلامیآخرین وضعیت پاکسازی و حمایت از قربانیان مین در استان آذربایجان غربی

من بارها به وزیر کشور سابق در مورد پاکسازی مناطق جنگی از مین تذکر دادم و ضمن تذکر به آقای رحمانی فضلی، وزیر کشور دولت یازدهم کار به طرح سوال از ایشان رسید. مین‌های دوران جنگ که در مناطق کوهستانی کاشته شده بود، طی سال‌های گذشته توسط آب و سیلاب و رانش زمین جابه‌جا شده و سالانه شاهد قربانیانی هستیم که بر اثر انفجار مین‌های باقیمانده از دوران جنگ، جان‌شان را از دست می‌دهند یا دچار معلولیت می‌شوند و در حالی که این جنگ افزارهای باعث معلولیت یا کشته شدن این عزیزان، از ابزارهای دولت و بازمانده‌های جنگ است، به ندرت هم تحت پوشش بنیاد شهید قرار می‌گیرند و اغلب به عنوان مددجویان کمیته امداد مورد حمایت قرار می‌گیرند که مستمری‌های کمیته امداد هم بسیار ناچیز است و این افراد نمی‌توانند با این رقم‌ها امرار معاش کنند. متاسفانه روند پاکسازی هم بسیار کند است و با وجود تذکر کتبی و شفاهی و حتی طرح سوال از وزیر کشور، شاهد تحرک لازم در پاکسازی‌ها نبوده‌ایم. بارها شاهد بوده‌ایم که این افراد به صورت گروهی مقابل مجلس می‌آیند تا دادشان را به گوش ما برسانند و واقعا درد سنگینی دارند و ما هم از روند پاکسازی و حمایت‌های دولت از این افراد ناراضی هستیم.

حسین احمدی نیاز: مین، مهمان ناخوانده

 مین، این مهمان ناخوانده که هیچ تفکیکی هم بین زن و مرد و پیر و جوان قایل نمی‌شود و بیشترین قربانیانش هم نان‌آوران خانواده و کودکان هستند، بخش لاینفک زندگی ساکنان جنوب غرب تا شمال غرب ایران است.

بسیاری از قربانیان مین از وضعیت معیشتی بسیار بدی برخوردارند. اگر روز ٢۶ مهر ماه، روز جهانی مبارزه با فقر است، یکی از عوامل اصلی تولید فقر در مناطق غرب و جنوب غرب و شمال غرب ایران، مین است که منتج به تولید فقر می‌شود چون نان‌آور خانواده پس از مجروحیت بر اثر انفجار مین، علیل و ناتوان می‌شود و جایی هم به او کار نمی‌دهند. یعنی در حالت عادی هم شغلی در این مناطق وجود ندارد و مجروحیت هم باعث می‌شود که زندگی روزانه خانواده‌های قربانی مین دچار زیان هنگفتی شود آن‌هم در حالی که مین‌ها را دولت‌ها و دشمن‌ها می‌کارند و شهروند عادی مثل من و شما هرگز دسترسی به مین ندارد و امکان کاشت مین در زمین را هم ندارد.

مین‌های موجود در خاک ایران را باید در سه گروه طبقه‌بندی کرد؛ مین‌هایی که در سال‌های جنگ توسط عراق در مناطق مرزی ایران کاشته شد. حسب کنوانسیون‌های بین‌المللی، طرفین مخاصمه باید پس از پایان جنگ نقشه‌های مین را به یکدیگر بدهند.

اما از آنجا که طرف ما در جنگ هشت‌ساله، یک دولت بسیار خطرناک بود که به هیچ نوع حقوق انسانی قایل نبود، بسیاری از این نقشه‌ها را هم به طرف ایرانی نداد. پس از پایان جنگ و بر اثر عوامل طبیعی، بسیاری از این مین‌ها جابه‌جا شدند و با وجود آنکه وزارت دفاع قراردادهای متعددی برای مین‌روبی توسط بخش خصوصی منعقد کرد و این گروه‌ها هم در کشف و خنثی‌سازی بسیاری از مین‌ها موفق بودند، اما به دلیل آنکه حوزه استحفاظی کاشت مین‌ها بسیار وسیع بود، بسیاری از مین‌هایی که به اراضی کشاورزی یا سکونتگاه‌های شهروندان یا عشایر رانده شده بود هرازگاهی فاجعه آفرید. دسته دوم مین‌ها، آنهایی بود که در دهه ۶٠ و در مناطق کرد‌نشین و در اطراف پایگاه‌های ایجاد شد.

در دهه ٧٠ و پس از پایان جنگ و برقراری امنیت، اکثر پایگاه‌ها تخلیه شد اما مین‌ها جمع نشد. این پایگاه‌ها روی تپه‌های مشرف بر روستاها ایجاد شده بود و نزولات شدید آسمانی در مناطق کرد نشین باعث شد بسیاری از این مین‌ها هم جابه‌جا شده و وارد اراضی کشاورزی شود و همچنان هم بسیاری از روستاهای این حوزه آلوده است. مشکل اینجاست که شهروندان و روستاییان و کشاورزان هم از هیچ آموزشی در برخورد با مین و نحوه جمع‌آوری مین‌ها و اقدامات پس از حادثه برخوردار نشده‌اند، ضمن آنکه هنوز آمار دقیقی از تعداد مین در این مناطق در دست نیست و مناطق آلوده به مین هم مشخص نیست. گروه سوم مین‌ها توسط دولت ایران و در نقاط مرزی برای حفاظت از مرز کاشته شده که هنگ مرزی هم که مسوولیت امنیت مرزها را بر عهده دارد، هیچ علامت هشدار‌دهنده درباره وجود مین در این مناطق نصب نکرده است.

اقتصاد مناطق کرد نشین وابسته به مرز است چون در این مناطق هیچ کارخانه و صنعتی وجود ندارد و اقتصاد این مناطق پرجمعیت کوهستانی هم متکی به کشاورزی نیست چون کشاورزی وجود ندارد بلکه وابسته به داد و ستد‌های مرزی است که متاسفانه اغلب هم توسط استانداری‌ها ساماندهی نشده و مردم برای امرار معاش باید در قالب کول‌بری یا کاسب‌کاران مرزی به آن سوی مرز رفته و در قبال مزدهای ناچیز، بار بیاورند که معمولا هم از مناطقی عبور می‌کنند که ناخواسته با تله‌های انفجاری برخورد می‌کنند و پس از وقوع انفجار، این افراد به عنوان قاچاقچی معرفی و از هر حمایتی محروم می‌شوند، غافل از اینکه این افراد شهروندان ما هستند ولو اینکه قاچاقچی هم باشند، چون داخل خاک ایران دچار حادثه انفجار مین شده‌اند، دولت مکلف به جبران خسارت برای این افراد است.

اتاق نیوز

انتهای پیام/





برچسب ها :

میناستانهای مرزیهورامانات

نظرات کاربران :

اولین نفری باشید که در مورد این مطلب نظر می دهید!

دیدگاه های ارسالی شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

نام *
 

کد امنیتی
 
   
Hawramanat Telegran Channel


آخرین اخبار
پربازدیدترین های یک ماه اخیر